Een cadeau van een narcist is een cadeau aan zichzelf

cadeaus,narcist,narcisten,narcisme,cadeau,borderline,borderliner,borderliners,borderlinemoeder,kind,kinderen,bewondering,kerst,kerstmis,schuldgevoel,dankbaar,woede,speelgoed,narcistisch misbruik,jasmijn couwenberg,boek,de narcistische wereld ontvlucht

Cadeaus vormen hét perfecte manipulatiemiddel voor narcisten/borderliners. Met cadeaus laten ze zich van hun beste kant zien. Cadeaus zijn een prima zoethoudertje of goedmakertje. Cadeaus maken dat jij bij hen in het krijt komt te staan. En de cadeaus die jij geeft, tonen aan hoeveel je van hen houdt. Cadeaus van en aan narcisten/borderliners hebben áltijd een achterliggende betekenis.

      

 

Hun cadeau aan jou is een cadeau aan zichzelf

Narcisten geven cadeaus die een investering in hun eigen verlangens vertegenwoordigen - niet vanuit het verlangen om anderen te plezieren. "Je krijgt geen dure cadeaus van een narcist omdat ze jou geweldig vinden; je krijgt dure cadeaus omdat ze willen dat je blijft denken dat zij geweldig zijn", zegt Suzanne Degges-White, een Amerikaanse professor aan de Northern Illinois University. Narcisten willen de controle in de relatie behouden, en geven cadeaus die de toewijding of trouw van de ontvanger versterken. 

  

 

Cadeaus zijn ook erg makkelijk

Emotioneel zijn narcisten/borderliners niet in staat om jou te geven wat je nodig hebt, zoals liefde, aandacht en zorg (en dat willen ze ook niet geven, enkel ontvangen). Dan zijn cadeaus heel erg makkelijk. Je gaat naar de winkel en koopt wat. Daarmee tonen ze hun 'liefde' voor jou én kopen ze jouw liefde. Want ze verwachten er altijd wat voor terug.

 

 

De narcist/borderliner wil bewondering

Dat begint al met een overdreven dankbaarheid die je moet tonen - alsof je de loterij hebt gewonnen. Je moet het haast uitgillen van blijdschap, anders word je 'ondankbaar' genoemd. Want ze hebben zó hun best gedaan voor jou, er zo lang naar gezocht, hun laatste geld eraan uitgegeven. Daar willen ze om bewonderd worden. Het gaat niet om jou, het gaat om hen.

 

Zo was ik altijd heel erg bezig met hoe ik moest reageren wanneer mijn borderlinemoeder mij een cadeau gaf. Ik bedankte haar op duidelijke toon, waarbij ik oplette of ze het wel hoorde (aangezien ze aan één stuk door praatte), anders zei ik het nogmaals. Volgens mij zei ik het sowieso nog wel een paar keer. 

 

 

Jij zit met een schuldgevoel

Ooit gaf ze me een duur boek cadeau waar ik niets aan vond. Ik deed maar alsof ik dolblij was. Later als ik het nog wel eens in de kast zag staan, bekroop me zelfs een schuldgevoel. Alsof ik iets 'heel ergs' had gedaan... 'Eigenlijk móet ik het gewoon lezen', dacht ik dan. Ik vond mezelf slecht hierom.

 

Gaf ze mij kleding of sieraden cadeau, die ik de volgende keer (en de keer daarna, en daarna) niet droeg, dan sprak ze me hierop aan. Dan zag ik al hoe ze mij van top tot teen bekeek, en kwam de onvermijdelijke vraag: 'Waarom...'

 

Hetzelfde gold voor spulletjes voor mijn interieur (die daar vaak totaal niet bij pasten), die ik dan maar weer speciaal neerzette als ze langs kwam, anders werd ze weer woedend

 

 

Een cadeau voor de Koningin

Omgekeerd deed ik overdreven mijn best om haar het perfecte cadeau te geven. Zowel met Kerstmis als met haar verjaardag en Moederdag. Urenlang struinde ik de winkels af, zonder naar de prijs te kijken. Compleet gestoord, als ik er nu aan terugdenk. Alsof ik een cadeau voor de Koningin uitzocht.

 

En waarom? Ik voelde me verplicht en handelde vanuit angst - zoals mijn hele jeugd al. Kom je met een in hun ogen verkeerd cadeau aan, dan zien narcisten/borderliners dat als een 'belediging' en volgt er een woede-uitbarsting. Jouw cadeaus zien zij namelijk als bewijs van jouw liefde voor hen. 

 

 

Wat je wilt, krijg je niet

Nog enkele andere ervaringen van kinderen van borderliners:

  • "Ik kreeg altijd bergen cadeaus die ik niet wilde (waardoor ik een verwend kind leek in de ogen van de familie), maar niet dat ene boek dat ik wilde."
  • "Als kind zei ik eens hoe erg ik waterbedden haatte. Die ene Kerstmis was alles wat ik wilde, een boek van vijftien dollar. Wat kreeg ik? Een waterbed van duizend dollar." 
  • "Ze nam zelfs alle cadeaus weer mee om haar geld terug te krijgen omdat dat het enige is wat ooit belangrijk is geweest voor haar."

  

Overladen met speelgoed

Zelf had ik als kind alle speelgoed van de wereld. Echt alles wat je je maar kon bedenken; mijn kamer lag er vol mee. Maar wat ik écht nodig had en de rest van mijn leven altijd zal blijven missen, is familie. Díe gaf mijn borderlinemoeder mij niet. Ik had meer speelgoedpoppen dan mensen om me heen. En dan later doen alsof ze mij zo verwende, met al dat speelgoed... 

 


Wat zijn jouw ervaringen met cadeaus & narcisten en borderliners? Voel je vrij om hieronder jouw ervaringen te delen. Delen = helen: fijn voor jezelf & fijn voor elkaar!

 

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Marije (zondag, 16 mei 2021 19:37)

    zo herkenbaar!! had een narcistische moeder. hoe ze keek naar me als ik een cadeau gaf wat niet goed was. ik was een kind. knutselde cadeautjes. niks was goed. ik moest huilen maar dan werd ze nog bozer.

  • #2

    Marije (zondag, 16 mei 2021 19:39)

    en speelgoed. ik moest spelen met speelgoed waar ik niks aan vond. want zij had het betaald. dreigde dat ik nooit meer wat kreeg, ondankbaar was ik altijd, want ik was lastig

Blijf op de hoogte via de nieuwsbrief & Facebook & Pinterest!

'DE NARCISTISCHE WERELD ONTVLUCHT' | Herken, doorgrond en ontvlucht narcistisch misbruik