Vader uitgewist bij ouderverstoting: kind krijgt nieuwe achternaam

ouderverstoting,kind,achternaam,naam,naamswijziging,vader,moeder,narcisme,borderliner,borderlinemoeder,narcistisch misbruik,jasmijn couwenberg,boek,de narcistische wereld ontvlucht

Een onderdeel van ouderverstoting is het wijzigen van de achternaam van het kind in de naam van de verstotende ouder. Het kind mag van de moeder niet meer de naam van de vader dragen, zodat niets meer aan hem herinnert. Ook mij overkwam dit: mijn borderlinemoeder maakte er zelfs een feestje van en liet mij trakteren op school.

 

 

Niets mag nog herinneren aan de vader

Meestal wil de moeder dat het kind haar naam draagt, om zo alle overblijfselen aan de voormalige relatie met haar echtgenoot uit te roeien, en de band tussen kind en vader te devalueren, volgens de Amerikaanse psycholoog Richard A. Warshak, in zijn boek 'Divorce Poison' (een aanrader trouwens over ouderverstoting). 


In de meeste gevallen die hij tegenkwam, vertelde de moeder nooit aan de kinderen dat ze hun naam veranderde, en waarom ze dat deed. Ze begon de naam gewoon te gebruiken in alle mogelijke situaties, zo beschrijft hij.

 

Dit overkwam mij ook. Niet langer droeg ik meer de naam waaronder ik geboren was - mijn echte naam, de naam van mijn vader - maar de naam van degene die mij mijn hele jeugd mishandelde: mijn borderlinemoeder.  

 

 

'Gebrandmerkt' als haar bezit

Ik werd geboren met de achternaam van mijn vader, welke mijn moeder op mijn 9e veranderde in die van haar. Brandmerken, noem ik het. Ze had mijn vader reeds perfect uitgewist en dit zou de kers op de taart zijn. Niets zou dan nog aan mijn vader en mijn afkomst kunnen herinneren.

 

Volgens haar stemde ik met de naamswijziging in. Ze vroeg het mij, waarop ik geantwoord zou hebben: 'Ja, want hij zorgt toch niet voor mij.' Of ze mij deze woorden in de mond gelegd heeft of dat ik dit uit angst zei, of dát ze het mij misschien niet eens gevraagd heeft en dit verzint, weet ik niet.

 

In geen geval is een kind in staat om zo'n volwassen (en onnodige) beslissing te nemen. Volgens haar kon ik dat echter 'prima'. Mijn vader moest toestemming verlenen. Hij wilde geen 'gedoe' voor mij veroorzaken, en stemde er helaas mee in.

 

 

Mijn borderlinemoeder vierde feest

Het enige wat ik me van de naamswijziging herinner, is dat mijn borderlinemoeder mij op school liet trakteren vanwege dit 'heuglijke' feit. Trakteren in de klas deed je wanneer je jarig was. Er waren wel eens kinderen die trakteerden omdat ze een broertje of zusje kregen. Maar niemand trakteerde omdat hij een andere achternaam kreeg. Niemand anders kreeg een andere achternaam. Ik wel, zodat ik weer moest opvallen, me het buitenbeentje kon voelen, en me kapot kon schamen.

 

Je hebt net een identiteitscrisis bij je kind veroorzaakt, en staat nu te springen en te juichen en maakt er een feestje van? Je laat je kind vol schaamte de klas in lopen met traktaties om een onzinnige reden, omdat je het uitwissen van alles wat aan je ex-man herinnert belangrijker vindt dan het welzijn van je kind?

 

Mijn klasgenootjes keken me vast met grote ogen aan. Waarom moest ik nou weer zoiets uitzonderlijks meemaken? Op zulke momenten wil je het liefst verdwijnen, jezelf onzichtbaar maken. Voor kinderen zijn bijzondere dingen toch al extra bijzonder, en ze zullen me vast wel gevraagd hebben wáárom dan. Wat zal ik geantwoord hebben? 

 

 

De vader blijft áltijd de vader

Het is bizar dat een moeder na de scheiding de achternaam van een kind kan wijzigen: is zijn vader dan ineens zijn vader niet meer? De naam waaronder een kind geboren wordt, vormt onderdeel van zijn identiteit. Daar sleutel je niet aan, punt. Het is niet even een nieuw kapsel wat je je kind aanmeet, maar een nieuwe náám, een nieuwe identiteit.

 

Een kind heeft nu eenmaal twee ouders - die een kind ook nodig heeft. Ouders vormen de afkomst van hun kind. Met een naamswijziging wis je de halve identiteit van het kind uit. Het kind raakt nóg verder ontworteld, een ontworteling die al in gang werd gezet toen het kind zijn vader niet meer mocht zien.

 

Je hebt er als moeder zelf voor gekozen om met je ex-man een kind te krijgen; dat jij je ex nu niet meer wilt zien, en zelfs zijn naam niet meer wilt tegenkomen, is je eigen probleem, daar staat het kind buiten. Een scheiding betekent niet dat de vader ineens geen vader meer zou zijn, hij is en blijft altijd de vader. Een moeder is niet belangrijker dan een vader, een vader is geen tweederangs burger ten opzichte van de moeder.

 

 

Mijn hele verhaal van begin tot eind

Tot zover enkele passages uit het hoofdstuk 'Een nieuwe achternaam' uit mijn boek 'Ouderverstoting – Deel I: Ervaringen van een kind'. Hierin lees je mijn volledige verhaal over hoe ik als kind ouderverstoting (en familieverstoting) meemaakte en hoe ik dit beleefde. Van begin tot eind: vanaf mijn geboorte tot op volwassen leeftijd.

 

Tevens laat het boek zien hoe vernietigend het is voor een kind om 'opgevoed' te worden door een borderliner. Een verstikkende, eenzame gevangenis die ik zelfs bijna niet overleefd had.

 

  

Ouderverstoting is mishandeling

Nooit wist ik als kind dat dit - kind en vader bij elkaar weghouden - een naam had en dat dit mishandeling was. Door mijn volledige verhaal te vertellen in mijn boek, hoop ik ook andere volwassen kinderen die slachtoffer werden van ouderverstoting wakker te schudden. 

 

Meer informatie over ouderverstoting vind je ook op de informatiepagina over ouderverstoting op deze website.

 


Wat zijn jouw ervaringen met naamswijziging bij ouderverstoting? Voel je vrij om hieronder jouw ervaringen te delen. Delen = helen: fijn voor jezelf & fijn voor elkaar!

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0

Blijf op de hoogte via de nieuwsbrief & Facebook & Pinterest!

'DE NARCISTISCHE WERELD ONTVLUCHT' | Herken, doorgrond en ontvlucht narcistisch misbruik