Vaderdag & ouderverstoting: een pijnlijke feestdag

ouderverstoting,vaderdag,vader,moederdag,kind,cadeautje,cadeau,feestdag,school,afschaffen,angst,moeder,traditie,narcistisch misbruik,jasmijn couwenberg,boek,de narcistische wereld ontvlucht

Het is weer bijna Vaderdag. Talloze kinderen op school knutselen momenteel weer een cadeautje voor hun vader in elkaar. Maar wat als je je vader niet mag zien door ouderverstoting? Hoe pijnlijk en verwarrend is zo'n onschuldig knutselfestijn dan wel niet? Hoe zullen deze kinderen dit ervaren, en hoe ging het er in mijn eigen jeugd aan toe?

 

 

Vaderdag afschaffen

Een Belgische school gaf een paar jaar geleden aan geen aandacht meer te besteden aan Vaderdag en Moederdag. Er worden geen cadeautjes meer geknutseld, uit respect voor andere culturen en de diversiteit binnen gezinnen, zoals gezinnen waarin een van de ouders ontbreekt. Voor veel kinderen leverde dat namelijk nogal wat stress op, wat heel begrijpelijk is.

 

Voor kinderen die met ouderverstoting te maken hebben, is Vaderdag een moeilijke, pijnlijke periode waar ze ieder jaar weer opnieuw doorheen moeten. Moet je Vaderdag en Moederdag dan maar in stand houden omdat het voor kinderen uit normale gezinnen wél leuk is? Terwijl het voor andere, mishandelde kinderen zelfs traumatisch kan zijn? 

 

 

Je mishandelende ouder eren... hoe krom is dat?

Je kunt je afvragen wat het belang van zo'n feestdag is. Je ouders eren? Hen op een voetstuk plaatsen? Je dankbaarheid uiten? Waarom? Is dit niet wat overdreven? Iedereen is immers gelijk. 

 

Kinderen die het slachtoffer zijn van ouderverstoting, worden zodanig geprogrammeerd dat ze de ouder aan wie ze overgeleverd zijn, reeds moeten aanbidden. Ze leren dat deze verstotende ouder 'goed' en de andere ouder 'slecht' is. Zo'n feestdag benadrukt alleen maar nog meer dat de ene ouder een 'held(in)' en de andere ouder een 'monster' is - terwijl in werkelijkheid de rollen precies zijn omgedraaid. Het kind moet nu degene die hem mishandelt, nóg eens extra aanbidden met een knutselwerkje... 

 

 

Vaderdag en ouderverstoting: hoe ervaren kinderen dit?

Wat gaat er door het kind heen wanneer de juf of meester aankondigt dat er weer iets leuks voor Vaderdag gemaakt moet worden? Denkt het kind aan zijn vader tijdens het knutselen? Gaat hij kapot vanbinnen omdat hij zijn vader zo verschrikkelijk mist? Of is het kind zo angstig dat hij alleen maar kan bedenken hoe hij de woedende, minachtende reactie van zijn moeder zoveel mogelijk zou kunnen beperken? Hoe hij zichzelf kan beschermen?

 

Komt het kind vol schaamte en angst thuis, met het knutselwerkje verborgen in zijn handen, omdat het kennelijk 'verkeerd' is om een cadeautje voor zijn vader te maken, voor een man die 'slecht' zou zijn? Wat ook meteen weer bevestigt dat het kind zelf ook 'slecht' is? Hoeveel kinderen zijn er op dit moment weer bang voor boze moeders die vol afkeer zullen reageren op de knutselwerkjes? Die het misschien wel meteen weggooien, of het brutaal aan zichzelf toe-eigenen? Kinderen die het cadeautje dolgraag aan hun vader zouden willen geven, maar dit niet mogen? 

 

 

Mijn ervaring met Vaderdag zonder vader

Onderstaande passage is afkomstig uit mijn boek 'Ouderverstoting – Deel I: Ervaringen van een kind', waarin je mijn volledige verhaal leest over hoe ik als kind ouderverstoting (en familieverstoting) meemaakte. Alle ervaringen zijn opgedeeld in aparte hoofdstukken, zoals het hoofdstuk 'Het Vaderdag-cadeau'

 

Op de basisschool was het gebruikelijk om voor Moederdag en Vaderdag een knutselwerkje te maken, zoals een asbak van klei met daarin een gesmolten knikker, wat resulteerde in een mooie parelmoerglans. Dat weet ik dan nog wel, maar wat er door me heen ging op dat moment? En op het moment dat ik ermee thuis kwam? Geen idee. Dat moet ongetwijfeld heel moeilijk en pijnlijk voor me geweest zijn. Een mooi cadeautje maken voor je vader, die je niet mag zien... Ik gaf het altijd maar aan mijn oma; ik weet niet of dat mijn eigen idee was of dat van mijn moeder.

 

Zij vertelde nu lachend dat ze het altijd 'zo grappig' vond dat ik het Vaderdag-cadeautje aan mijn oma gaf. Ik zei dat zoiets helemaal niet leuk is voor een kind, waarop haar hele gezicht betrok en ze niets meer zei. Maar later schreef ze weer in een brief: 'En nog even over Vaderdag, daar had ik vroeger ook moeite mee, ik vond het zo ellendig voor je. Ik ben nog een keer met de juf van groep 3/4 wezen praten om een beetje rekening met je te houden.'

 

Vond ze het nou 'grappig' of 'ellendig'?

 


Wat zijn jouw ervaringen met ouderverstoting & Vaderdag of Moederdag? Voel je vrij om hieronder jouw ervaringen te delen. Delen = helen: fijn voor jezelf & fijn voor elkaar!

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0

Blijf op de hoogte via de nieuwsbrief & Facebook & Pinterest!

'DE NARCISTISCHE WERELD ONTVLUCHT' | Herken, doorgrond en ontvlucht narcistisch misbruik